Page 17 - EQ 74.Sayısı
P. 17

KAR


                                                  Kar yağdı durmadan üç gün üç gece,
                                                  Tıkandı geçitler yollar kapandı.
                                                  Yalnızlığın buzdan çetelesinde
                                                  Kimseler umursamadı karı.
                                                  Yüzlerinde iğreti bir kibirle
                                                  Hep düşürmekten korktukları,
                                                  Dalıp gittiler günlük işlerine.

                                                  Diz boyu birikmiş kar içinde
                                                  Yürürdük uzatarak açtığımız kanalı,
                                                  İki kar güvesi gibi sokaklarda seninle
                                                  Anardık bütün yitik aşkları
                                                  Bu karlı kış gününde.
                                                  Güngörmüş dağlara karşı
                                                  Sımsıcak öpüşürdük sarılıp birbirimize.

                                                  -Sevgilim, yanımda olsaydın keşke!

                                                  Şölensiz, sevinçsiz yaşıyoruz şimdilerde,    Kar yağdı durmadan üç gün üç gece,
                                                  Bir iğdiş ve buruşuk zamanı.         Yaslandı duvarlara, kapıları zorladı,
                                                  Kimsenin türküsü yok dilinde         Pencerelerden baktı ev içlerine.        15
                                                  Karşılayacak yağan karı              Kar hiç böyle kimsesiz kalmadı
                                                  Coşkulu ve sarhoş sesiyle.           Kendi özgül tarihinde.
                                                  Bıçak açmıyor ağızları;              Çıngırakların, kızakların karı
                                                  Acı, yalnız acı var yüreklerde.      Yağdı herşeyin üstüne sessiz bir öfkeyle.

                                                                                       Birikti bir çamaşır ipine bile.
                                                                                       Saçaklardan sarktı,
                                                                                       Attı kendini gürültüyle yere,             ŞİİR
                                                                                       Kimse sahip çıkmadı;
                                                                                       Yığıldı kaldı duvar diplerine.
                                                                                       Yalnız kuş ayakları
                                                                                       Bastılar incelikle göğsüne.

                                                                                       -Sevgilim, yanımda olsaydın keşke!

                                                                                       Kar var yaşadığımız günlerde.
                                                                                       Umutsuzluk çevremizi kuşattı,
                                                                                       Kıtlık kıran gündemde.
                                                                                       Yine de ele güne karşı,
                                                                                       Özenle saklıyorum yüreğimde
                                                                                       Sana duyduğum aşkı,
                                                                                       Dört yanım kar içinde.


                                                                                       M ETİN  A LTIOK

                                                                                       Şairin yaşamından bir anekdot
                                                                                       2 Temmuz 1993’te Sivas Madımak Oteli’nde,
                                                                                       yangın öncesi bekleyiş sırasında; üzerlerine
                                                                                       binlerce taş yağarken “Burada ölürsek geride
                                                                                       kalanlar ne yazar hakkımızda?” diye sorar biri.
                                                                                       Metin Altıok şu cevabı verir: “Şiir yazarlar.”
   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22