Page 17 - EQ 73.Sayısı
P. 17

Böyle Bir Sevmek


                                       Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
                                       Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
                                       Azıcık okşasam sanki çocuktular
                                       Bıraksam korkudan gözleri sislenir.

                                       Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
                                       Böyle bir sevmek görülmemiştir
                                       Hayır sanmayın ki beni unuttular
                                       Hâlâ arasıra mektupları gelir            Milyon kere Ayten
                                       Gerçek değildiler birer umuttular
                                       Eski bir şarkı belki bir şiir
                                                                                Ben bir Ayten´dir tutturmuşum
                                       Ne kadınlar sevdim zaten yoktular        Oh ne iyi
                                       Böyle bir sevmek görülmemiştir           Ayten´li içkiler içip
                                       Yalnızlıklarımda elimden tuttular        Sarhoş oluyorum ne güzel
                                       Uzak fısıltıları içimi ürpertir          Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
                                       Sanki gökyüzünde bir buluttular          Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
                                       Nereye kayboldular şimdi kimbilir        Şarkılar söylüyorum Şiirler yazıyorum
                                                                                Ayten üstüne
                                       Ne kadınlar sevdim zaten yoktular        Saatim her zaman Ayten´e beş var
                                       Böyle bir sevmek görülmemiştir.          Ya da Ayten´i beş geçiyor
                                                                                Ne yana baksam gördüğüm o
                                                                                Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
                                       Attilâ İlhan                             Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
                                       (d. 15 Haziran 1925, Menemen -
                                       ö. 11 Ekim 2005, İstanbul)               Günlerden Aytenertesidir                       15
                                                                                Odur gün gün beni yaşatan
                                                                                Onun kokusu sarmıştır sokakları
                                                                                Onun gözleridir şafakta gördüğüm
                                                                                Akşam kızıllığında onun dudakları
                                                                                Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
                                                                                Ayten´i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
                                                                                Bir kadehte sizinle içeriz Ayten´li İki laf ederiz
                                                                                Onu siz de seversiniz benim gibi
                                                                                Ama yağma yok                                    ŞİİR
                                                                                Ayten´i size bırakmam
                                                                                Alın tek kat elbisemi size vereyim
                    Anlatamıyorum                                               Cebimde bir on liram var

                                                                                Onu da alın gerekirse
                    Ağlasam sesimi duyar mısınız,                               Ben Ayten´i düşünürüm, üşümem
                    Mısralarımda;                                               Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
                    Dokunabilir misiniz,                                        Parasızlık da bir şey mi
                    Göz yaşlarıma, ellerinizle?                                 Ölüm bile kötü değil
                                                                                Aytensizlik kadar
                    Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,                        Ona uğramayan gemiler batsın
                    Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu                           Ondan geçmeyen trenler devrilsin
                    Bu derde düşmeden önce.                                     Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
                                                                                Kapansın onu görmeyen gözler
                    Bir yer var, biliyorum;                                     Onu övmeyen diller kurusun
                    Her şeyi söylemek mümkün;                                   İki kere iki dört elde var Ayten
                    Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;                              Bundan böyle dünyada
                    Anlatamıyorum...                                            Aşkın adı Ayten olsun

                    Orhan Veli Kanık                                            Ümit Yaşar Oğuzcan
                    (d. 13 Nisan 1914, İstanbul – ö. 14 Kasım 1950, İstanbul)   (d. 22 Ağustos 1926, Tarsus –
                                                                                ö. 4 Kasım 1984, İstanbul)
   12   13   14   15   16   17   18   19   20   21   22